ચહેરા

ચહેરા ઉપર લટકતા ચહેરા.

ખુદથી ખુદને ખટકતા ચહેરા.

આંખ બની અરિસો વ્યથાનો,

'ને આંસુ બનીને ટપકતા ચહેરા.

ભુલામણીમાં ભુલા પડ્યા સહુ,

આમ તેમ ભટકતા ચહેરા.

બોધ લઈ નીકળ્યો કાગડો.

બાવલા બની ઉમટતા ચહેરા.

ઘરથી નીકળ્યા મુસાફર બની,

સ્મશાને જઈ અટકતા ચહેરા.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"

આદેશ છે.

દુનિયા આખી અમારો દેશ છે.

શાંતિ એ જ અમારો સંદેશ છે.

સળગી રહી છે સરહદો સધળી,

માત્ર મુઠી જાર ના કલેશ છે.

બદલાઈ રહ્યા છે પોટકા બધે,

બસ, ગરીબની આંખ અનિમેષ છે.

સાપે ગળી છે નિર્દોષ દેડકીને,

જીભે રુધિરના અર્ક ની મેષ છે.

જીવ તો ભક્ષણહાર છે જીવનો,

જાણે હિંસા ઈશ્વરનો આદેશ છે.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"

અમો ખાબોચિયાં!

મહેંકતાં ગુલાબ સૌ ને પ્યારા જ હોવાનાં.

સાથે કંટકોથી યે પનારા જ હોવાનાં.

પૂર્ણ પ્રકાશ કદી ફેંલાશે નહિં દુનિયામાં,

દીપક તળે હંમેશા અંધારા જ હોવાનાં.

કોણ કહે છે અત્યાચાર લોકોને ગમે છે?

અંતર તો સૌ ના સિસકતા અંગારા જ હોવાનાં.

વહે છે અમારી આંખમાં થી, એથી શું થયું?

વહેતાં એ વ્યથાશ્રુ તો તમારા જ હોવાનાં.

કહેવું સહેલું છે, કરવું ખૂબ જ અઘરું છે,

આંસુ અન્યનાં લુંછવા આકરાં જ હોવાનાં.

પ્રેમ હશે તો વળી ભવ-સાગર તરી જશું,

નહિતર મઝધારથી ય ઊંડા કિનારા જ હોવાનાં.

અમે વિશાળતાનો ભલે ને ગમે તેવો ઢોંગ કરીએ,

ખાબોચિયાં તો આખરે છીંછરા જ હોવાનાં.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"