નુતનપ્રભાત



ક્યાંક રણમાં પણ સરવાણી મળે.
ક્યારેક સમંદર સાવ ખાલી મળે.

યાદ આવી પરથમની મુલાકાત,
હૈયે પુનમ રાત રઢીયાળી મળે.

લંબાવુ જો હાથ હમદર્દીથી મારો,
તો હાથને બદલે હાથતાળી મળે.

ફંફોસી જો સંદુક સ્મરણોની જરા,
તસ્વીર એની જરી-પુરાણી મળે.

અમાસ ઓઢી ‘ને પોઢી તો જાઉ,
ત્યાં હજાર દિવાની દિવાળી મળે.

એમ ‘આરઝુ’ આશ નંદવાય ના.
નુતનપ્રભાત તો અંજવાળી મળે.

રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

લખ્યા તારિખ ; ૨૭-૯-૨૦૧૧                લખ્યા સમય ; ૧૧.૧૧ સવારે.

વર્ષગાંઠે

શબ્દોનાં પુષ્પો આપ્યા’તા, વર્ષગાંઠે.
શબ્દોમાં મોતીઓ મઢ્યા’તા વર્ષગાંઠે.

ન્હો’તી કેક, કાર્ડ કે આડંબરી ગુલદસ્તાં,
બસ, ભિંતરમાં ભાવ ભર્યા’તા વર્ષગાંઠે.

દોસ્ત હતાં આપણે, દોસ્ત રહ્યાં આજસુધી,
અંતરના ઉમળકાથી આવકાર્યા’તા વર્ષગાંઠે.

કેટલાયે ચડાવ ઉતાર પાર કર્યા આપણે,
છતાંય તમે યાદ આવ્યા’તા વર્ષગાંઠે.

લાખ કોશિશ છતા, ‘આરઝુ’ તુટી ગયા,
પાંપણે કેવા બંધ બાંધ્યા’તા, વર્ષગાંઠે.

રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

પાદપુર્તિ

ગુસ્સે થયા જો લોક તો પથ્થર સુધી ગયા.
પણ દોસ્તો ના હાથ તો ખંજર સુધી ગયા.

અમૃત ‘ ઘાયલ’

એમ તો ન કરી શક્યા અમને નગરમધ્યે,
બદનામ કરવા એ દરેક ઘર સુધી ગયા.

એમ તો નિરખી ન શક્યા ખુદાને ખુદ મહીં.
લોક સઘળા પથ્થરના ચણતર સુધી ગયા.

પાત્રતા તો ન હતી ખાબોચિયાં જેટલીયે,
‘ને વિશાળતાને પામવા સમંદર સુધી ગયા.

અમે કંઈ એમ પાછા આવવાના પણ ન હતા,
તો ય અવિશ્વાસુ પંખી છેક ચાદર સુધી ગયા.

જીવતા કોઈ જાણી ન શક્યું ‘આરઝુ’ અમને,
મૃત્યુ બાદ સૌ ફુલો લઈ કબર સુધી ગયા.

રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

૧૯૯૫ માં યોજાયેલી પાદપુર્તિ સ્પર્ધાની વિજેતા કૃતિ.

મૌન રડે છે..

મૌન રડે છે અને માણસ તરફડે છે.
ચિત્કારની આગ પર ખિચડી ચડે છે.

વિસ્ફોટ થૈ ને વિખેરાય ગયા શમણા.
દાનવતાનો દૈત્ય માનવતા કચડે છે.

બોમ્બ થૈ 'ને કેમ ફુટી જાતી નફરત?
શા માટે માણસ જ માણસને નડે છે?

નફરત વાવશો તો નફરત જ લણશો.
ઓસામાનો દેહ પણ સમંદરે સડે છે.

કોઈ તો ગાળિયો કાંપી નાખો કરુણાંથી.
માનવતા લટકતી ફાંસીને માંચડે છે.

રહેવા દે! આ સંહાર નાદાન માનવ તું!
ક્યાંક ક્રિષ્ન રડે છે, ક્યાંક કરીમ રડે છે.

રાજેશ જોશી 'આરઝુ'

જિંદગી રણની મળી..

(Jumerah Beach…                                …Dubai)

જિંદગી રણની મળી, ભીનાશ થઈ ઉભા રહો.

પ્યાસ મૃગજળની મળી, વિશ્વાસ થઈ ઉભા રહો.

ચારેકોર અંધકાર ‘ને, ઓળા અથડાયા કરે,

જ્યોત દીપની મળી, પ્રકાશ થઈ ઉભા રહો

કસ્તુરી પડી ભીંતર મહી ‘ને શોધું ચોપાસ,

વ્યથા હરણની મળી, આશ થઈ ઉભા રહો.

કરમાઈને પણ સુગંધ આપે એવુ ફુલ બનું,

હસ્તી ક્ષણની મળી, સુવાસ થઈ ઉભા રહો.

અંતરને કદી સીમાડા હોતાં નથી ‘આરઝુ’

ધુળ એના ચરણની મળી, આકાશ થઈ ઉભા રહો.



રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

‘આરઝુ’

અમારા પાગલ દિલને એક જ ધરપત અમારી છે.

અમે જાતે જ નોતરેલી આ કયામત અમારીછે.

 ચાંદને શું ખબર કોઈ ચાતકે સમાવ્યો સિનામાં તેને,

લગભગ એ ચાતક જેવી જ હાલત અમારી છે.

 એમના દિલને કોઇ ખૂણે, અમે હશુ કે નહી, ખબરનથી,

માત્ર એમની જ કરેલી, માત્ર ઇબાદત અમારી છે.

 દોષ નથી કશો પણ એમાં, એમના દિલનો,

અમારા દિલને તોડનારી તો આ કરવત અમારી છે.

 ’આરઝુ’  અમને એક જ મળે કબરને  એમના બે આંસુ,

પછી તો બસ, એ અશ્રુવનમાં જ જન્નત અમારી છે.

રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

રંગે રંગાયા



(Holi 2010...                         ...Dubai Creek Park)

કોઈ આછેરા રંગે રંગાયા.

તો કોઈ ઘેરા રંગે રંગાયા.

રંગાય જવાની છે મોસમ,

દરેક ચહેરા રંગે રંગાયા.

પાનખરને પણ રંગ હોય,

છો આજ હરા રંગે રંગાયા.

અશ્રુથી ચુકવ્યા છે દામ,

બહુ મોંઘેરા રંગે રંગાયા.

ઓઢી લીધુ છે સ્વેત વસ્ત્ર,

વિશ્રાંત ગહેરા રંગે રંગાયા.

આતમનો ક્યો રંગ 'આરઝુ'?

અમે તો અનેરા રંગે રંગાયા.



રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

પરપોટા

(Shivansh...                           ......with bubble fun)

ક્ષણમાં તુટી જાય પરપોટા.

પળમાં ફુટી જાય પરપોટા.

જગ-ચિત્ર તો સપ્તરંગીલુ,

રંગમાં ડુબી જાય પરપોટા.

ફુલની કોમળતા જરા સ્પર્શે,

ફુલ પર ઉગી જાય પરપોટા.

કિસ્મતની ફૂંક વધારે લાગે,

અહ્‌મથી ફુલી જાય પરપોટા.

સત્‌ની જો એને હવા લાગી,

ઉર્ધ્વ ઉડી જાય પરપોટા.

અંદર આકાશ, બહાર આકાશ.

આકાશમાં ભળી જાય પરપોટા.

રાજેશ જોશી ‘આરઝુ’

સમર્પણ

દુનિયામાં થી પ્રેમને કોઈ ભાગાડી દેજો.

નહિંતર આંસુમાં ચહેરો ડુબાડી દેજો.

ફનાગીરીની તૈયારી હોય તો જ પગ મુકજો,

નહિંતર અત્યારે જ મેદાન છોડી દેજો,

'તુ' 'ને 'હું'ના ભેદભાવ ત્યાં હોતા નથી,

સ્નેહનાં તાંતણે સમગ્રને જોડી દેજો.

એકમાં સમગ્ર 'ને સમગ્રમાં એક જ બિંબાય,

પછી કાચના નકામા દર્પણને ફોડી દેજો.

સમર્પણનુ જ બીજુ નામ પ્રેમ છે 'આરઝુ'

સ્વાર્થને સદાય ખીંટીએ ખોડી દેજો.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"

…ન બનાવશો.

આજ થી પંદરેક વરસ પહેલા ‘ગુજરાત સમાચાર’ માં પ્રસિધ્ધ થયેલી આ કવિતા અહિં વતનથી દૂર બેસીને વાંચતી વખતે એટલી જ તાજી લાગે છે. જેટલી એ લખાઇ ત્યારે લાગતી હતી. આપ સૌના માટે અહિં મૂકુ છુ.

દોસ્તીને કોઇ સુંવાળી ન બનાવશો.

લાગણીને કોઇ હુંફાળી ન બનાવશો.

હંમેશા નજદિકી શક્ય નથી ક્યારેય,

દૂરીને કોઈ બેબાકળી ન બનાવશો.

કિસ્મત કેવા ખેલ કરાવશે કોને ખબર,

ધડકન કોઇ ઉતાવળી ન બનાવશો.

અંતર તો છે આપ્યુ તે ધબવાનુ જ,

અંતરને વરસતી વાદળી ન બનાવશો.

‘આરઝુ’ અમે તો માત્ર રાહિ અવલ્લ મંજિલના,

અમને કોઇ હૈયાની હાંસળી ન બનાવશો.

રાજેશ જોશી “આરઝુ”

Photo : Dubai Creek Park

ગઝલ

જિંદગીભર તમને જ યાદ કરશું.

મંદિરમા યે તમારો જ નાદ કરશું.

આપશે અગર આંસુ ઇશ્વર આપને,

અમે ઇશ્વર સાથે ય વિવાદ કરશું.

અણુઅણુમાં છલકશે યાદ આપની,

તમારા નામના તડકાથીયે સંવાદ કરશું.

છો ને બરબાદ થૈ જતી જિંદગાની,

તુજ કાજ અમ અસ્તિત્વને બાદ કરશું.

ભલે ખંડર બની જતુ શમણાનુ શહેર,

સ્કંધપર છત તમારી આબાદ કરશું.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"

ચહેરા

ચહેરા ઉપર લટકતા ચહેરા.

ખુદથી ખુદને ખટકતા ચહેરા.

આંખ બની અરિસો વ્યથાનો,

'ને આંસુ બનીને ટપકતા ચહેરા.

ભુલામણીમાં ભુલા પડ્યા સહુ,

આમ તેમ ભટકતા ચહેરા.

બોધ લઈ નીકળ્યો કાગડો.

બાવલા બની ઉમટતા ચહેરા.

ઘરથી નીકળ્યા મુસાફર બની,

સ્મશાને જઈ અટકતા ચહેરા.

રાજેશ જોશી "આરઝુ"

સમય છે, સાથ છે...

કપાયા આખરે અંગ..

સૂરજ, તડકો, તરંગ અને પતંગ.
આકાશ, પવન, રંગ અને પતંગ.

મળે દરેકને મરજીનુ આકાશ,
આશ, હર્ષ, ઉમંઞ અને પતંગ.

દ્વેષ રાઞની દોરીને કાપો,
ખેંચ, ઢીલ, જંઞ અને પતંગ.

લાઞણી, સ્નેહ, નિખાલશ યારી,
વળી પ્રિયજનનો સંઞ અને પતંગ.

અડધા દેશમાં, અડધા વિદેશમાં,
કપાયા આખરે અંગ અને પતંગ.

અગાશીમાં.

યાદ અમને કરજો અગાશીમાં.
પછી આંસુ બે સારજો અગાશીમાં.

હવામાં ઉડતા હશે કયાક શ્વાસ મારા,
શ્વાસમાં એ શ્વાસને ભરજો અગાશીમાં.

કાળી તડપના વિરહની હશે જ એવી,
શબ્દ બે-ચાર લખજો અગાશીમાં.

હૈયે વરસી હોય, કોઈ હેલી હરખની,
સાદ અમને પાડજો અગાશીમાં.

અંતર ઘણું હશે ઘરથી મંદિર સુધીનું,
પ્રેમથી ચણ પંખીને નાખજો અગાશીમાં.

સમયના વહેણમાં ઉગીશ તમારી પાસમાં,
કૂંડે છોડ ગુલાબનો વાવજો અગાશીમાં.

શ્રેષ્ટતમ બઘું કાંઈ શબ્દમાં નથી હોતું,
અંતરનો અવાજ સાંભળજો અગાશીમાં.

ચપટીક આકાશ.